ای کاش کتاب های مقتل یک جور دیگه نوشته می شدند. من دوست دارم این کتاب ها رو اینطوری بخونم:

«امام حسین چراغ ها را خاموش کرد و به یارانش گفت کسانی که می خواهند بروند هم اکنون موقعیت مناسبی است. زمانی که چراغ ها را روشن کرند کسی نرفته بود. .عباس به کنار نهر فرات رفت و آب آورد و بچه ها را سیراب کرد. .علی اکبر همچون شیری در میدان جنگ، جنگید و بعد از جنگ به نزد پدر رفت. .قاسم به میدان نمی رود. .وای! تیر حرمله خطا رفت. . ...الله اکبر...الله اکبر... شمر بر زمین افتاد. .یزیدیان در حال فرار هستند. .از زیر هر سنگ آب می جوشد. .حسین در کنار زینب است. .علی اصغر در آغوش علی اکبر به خواب رفته است. .بچه ها دور عموی خود عباس را گرفته اند. .رقیه با پدر خود بازی می کند.»

ای کاش کتاب مقتلی نوشته نشده بود.

السلام علی الحسین

و علی علی بن الحسین

و علی اولاد الحسین

وعلی اصحاب الحسین

بنا به درخواست آقای محمد لطفی در این پست در مورد تئاتر نوشتم.

کیفیت و استاندار تئاتر در استرالیا به گونه ای شگفت آور بالا (به ویژه از نظر کسانی که فکر می کنند استرالیایی ها, بی فرهنگ هستند) و بی نهایت متنوع است که این امر به دلیل تنوع فرهنگی در این کشور به ویژه در شهرهایی همچون سیدنی و ملبورن است. علاوه بر تئاتر سنتی متداول, در این کشور نمایش های کلاسیک و موزیکال بین المللی نیز با استاندارهای بسیار بالا اجرا می شود. تئاتر در استرالیا پررونق است و در سالن های تئاتر هر نوع نمایشی به روی صحنه می رود, از جمله کمدی هجو استرالیایی, نمایش های تجسمی, نمایش های خیابانی, نمایش در کافی شاپ ها و بارها.

شهر ملبورن پویاترین تئاتر را در استرالیا دارد و به داشتن بیش از 70 سالن تئاتر به خود می بالد که از جمله ی آن ها می توان به State Theatre, Playhouse و George Fairfax Studio (همه ی این سالن ها در مرکز عظیم و با شکوه هنرهای ویکتوریایی واقع اند), به علاوه ی Her Majesty's, the Comedy Theatre, the Russell Theatre, the Princess Theatre و Athenaeum Theatre و سالن های مختلف اشاره کرد. سالن های اصلی تئاتر سیدنی عبارتند از: Opera House, Belvoir Street Theatre, the Griffin Theatre, the York Theatre, the Pilgrim Theatre, the Symour Theatre (در دانشگاه سیدنی) و the Wharf Theatre. قدیمی ترین کمپانی تئاتر در استرالیا, New Theatre درسیدنی است (بیش از 65 سال قدمت دارد). از دیگر تئاترهای معروف استرالیایی می توان به موارد زیر اشاره کرد: Canberra Theatre Centre, the Queensland Cultural Centre, Performing Arts Compex در بریس بین (محل Lyric Theatre, Concert Hall و the Cremorne Theatre)؛ و His Majesty's Theatre و Subiaco Theatre Centre در پرث (محل کمپانی تئاتر ایالتی استرالیای غربی).

نمایش های بین المللی معروف مانند les Miserables, Phantom of the Opera و Miss Saigon به صورت منظم و مکرر در شهرهای بزرگ استرالیا به روی صحنه می روند. نمایشنامه نویسان اکثر تئاترهایی که در استرالیا اجرا می شوند انگلیسی و آمریکایی هستند. با وجود این، تئاتر استرالیا در چند دهه ی اخیر شکوفا شده است و نمایش هایی مانند Stretch of the Imagination (نوشته ی Jack Hibbert)، The Removalist (نوشته ی David Williams) از شاهکارهای تئاتر کلاسیک استرالیا هستند. استرالیایی ها در اجرای نمایش های کمدی سرآمدند و دوست دارند که تماشاچیان را از خنده روده بر کنند. معروف ترین هنرپیشه ی استرالیا Barry Humphries است که برجسته ترین و بهترین نقش هایی که اجرا کرده است عبارتند از: Dame Edna Everage, Barry McKenzie, Sir les Pattreson و Sandy Stone. ملبورن پایتخت اجرای نمایش ها در استرالیا و محل جشنواره ی بین المللی نمایش های کمدی است که هر سال در ماه آوریل برگزار می شود. سیدنی سالنی به نام Comedy Store دارد که هر شب یک نمایش کمدی در آن اجرا می شود. قیمت بلیت برای اکثر نمایش های سطح بالا بسیار متفاوت اما معمولاً 20 تا 40 دلار است، در حالی که بلیت تئاترهای سطح پایین تر حدود 10 دلار است. بلیت تئاترها را می توان به صورت نیم بها در همان روز اجرای تئاتر از کیوسک Halifax در Martin Place (در سیدنی) خریداری نمود (بلیت تئاتر را باید با مراجعه ی حضوری خرید و بهای آن را به صورت نقد پرداخت نمود).

در این هنگام که استرالیا وارد هزاره ی جدید شده است بیکاری بزرگترین مشکل این کشور محسوب می شود. در اوایل دهه ی 90, کارگران استرالیایی به علت اثرات ناشی از رکود و «دگرگون سازی ساختاری» محتمل شرایط دشواری شدند و بسیاری از شرکت ها به منظور کاهش هزینه ها و رقابت مؤثرتر, کارمندان خود را اخراج کردند. شرکت ها به سرعت دریافتند که می توانند با نیروی کار کمتری نیز کارها را پیش برند و امروزه بزرگ ترین کارفرماهای استرالیایی به شکل مداوم از تعداد کارمندان خود می کاهند و در اخراج کردن کارمندان بی رحم شده اند. در جریان کاهش تعداد کارمندان دولت (تعداد کارمندان دولت فدرال در ده سال گذشته نصف شده است) و تجارت های دیگر, بیش از سه میلیون از تعداد کارگران تمام وقت در دهه ی گذشته کم شده است. رقابت روز افزون (در این کشور و سایر کشورها), فن آوری جدید و خودکاری سازی وسیع تر, همگی باعث وخیم تر شدن مشکلات و در نتیجه بالا رفتن نسبی میزان بیکاری شده اند بخصوص برای کشوری که از قدیم الایام در مقایسه با بقیه ی کشورهای جهان میزان بیکاری کمتری داشته است.

با وجود این, پس از اوج میزان بیکاری (11/3 درصد) در سال 1992, تعداد بیکاران در سال های اخیر و در پایان سال 1997 حدود 8/5 درصد باقی ماند (بیش از 800,000 نفر که 250,000 نفر از آنها افرادی هستند که برای مدتی طولانی, برای یک سال یا بیشتر, بیکار بوده اند). میزان بیکاری در تاسمانی و استرالیای جنوبی بالاترین و در نیو ساوت ولز (New South Wales) و استرالیای غربی پایین ترین است. این میزان در مناطق روستایی بیشتر هم هست و به همین دلیل است که اکثر مهاجرین به شهرها می روند. کارگران نیمه ماهرو بدون مهارت بیشترین ضربه را در نتیجه ی کساد اقتصادی متحمل شدند چرا که جوان ترین و مسن ترین افراد در این گروه قرار دارند (اکثر افرادی که برای مدت طولانی بیکار بوده اند زیر 25 سال یا بالای 45 سال هستند). تبعیض سنی در استرالیا در سطحی وسیع اعمال می شود, اگر چه درج سن در آگهی های تبلیغاتی در برخی ایالت ها غیرقانونی است و هر چه سن شما بیشتر باشد یافتن کار دشوارتر است. تعجب آور نیست اگر بگوییم که میزان بیکاری در میان مهاجرینی که مسلط به زبان انگلیسی نیستند, از میانگین بسیار بالاتر است. در سال های اخیر بسیاری از مهاجرینی که قادر به یافتن کار نبوده اند, با مشکلات بسیاری مواجه شدند چرا که دیگر نمی توانستند در دو سال اول اقامتشان در استرالیا از حقوق تأمین اجتماعی برخوردار شوند (اگر چه برخی از مهاجران با اعتراض به قانون جدید موفق به دریافت حقوق خود شدند). برای افرادی که به مشاغل مخصوص ایام تعطیلات می پردازند دیگر یافتن کار در این ایام آسان نیست زیرا استرالیایی های جوان بیکار, مشاغل موقت و غیر رسمی با حقوق پایین را که زمانی مخصوص دوره گردان بود, با آغوش باز می پذیرند. در چند سال گذشته دولت در تلاش برای کمک به مشکل به مشکل بیکاری بخصوص در میان جوانان و افرادی که مدت زیادی بیکار بوده اند چندین طرح ایجاد فرصت های شغلی مثل جستجوی شغل (Job search) و شروع جدید (New start) عرضه کرد.

_تا کوفه راه زیادی مانده است.

_وعده ی ما همینجاست.

_نام این سرزمین چیست؟

_کربلا.

خدا قمی ها رو نصیب گرگ بیابون نکنه, از بس که دله هستند این قمی ها. از قم که می خواستم برم مشهد با اتوبوس یه قمی رفتم, یارو یه اتوبوس قراضه داشت نمی ذاشت کسی به اتوبوسش دست بزنه. ظرفیت اتوبوس تقریبا 40 نفر بود و مسافرها کلا 10 نفر, همه چپونده بود اون جلو و نمی ذاشت کسی بره عقب, کسی حق نداشت چیزی بخوره چون اتوبوس کثیف می شد. تو این مسیر طولانی حتی یه قیلم هم برامون نذاشت. آخرش هم که به مشهد رسیدیم 3 هزار تومن ازم گرفت بخاطر 2 تا ساکی که داشتم و تازه منت گذاشت که من نباید شما رو سوار می کردم چون شما کرایه ساک کم دادین. این بدترین سفری بود که من تو عمرم داشتم. خدایا نسل قمی ها رو از رو زمین بر کن.

سلام گرم من رو از کویته، پاکستان پذیرا باشید. این چند روزی که گم شده بودم داشتم بار سفر رو می بستم و حرکت کنم به طرف پاکستان، چون ویزای من از اسلام آباد صادرشده من هم باید از پاکستان پرواز کنم. جاتون خالی چند شب هم تو مشهد بودم، مهمون امام رضا. بعداْ هم اگر وقت شد شاید خاطره ای از سفرم رو براتون نوشتم.

یادم رفت که عید غدیر رو تبریک بگم. این عید بر همه ی مردم جهان «مسلمون، مسیحی، بودایی، کافر و ملحد و مرتد و...» مبارک باشه. و همچنین شهادت بی نظیر بوتو یگانه شیر زن پاکستان رو هم تسلیت می گم. «از وقتی که این زن شهید شد من خیلی عذاب وجدان گرفتم چون با ورود من به پاکستان بی نظیر هم شهید شد. قدمم خیلی نحسه!!»

دوباره پست های مربوط به استرالیا رو می نویسم ولی شاید یه کم دیر بشه.

تا نوشتن پست بعدی، خداحافظ