تبليغاتX
زندگی در استرالیا زیباست اگر...
زندگی در استرالیا زیباست اگر...
مسافري در استراليا
خدمات دفاتر پستی 2
رنگ صندوق پست در استرالیا قرمز با یک خط سفید است و صندوق پستی منازل و ادارات (که پستچی نامه های رسیده را درون آن می اندازد) شبیه به سطل آشغال است، اگرچه هنوز صندوق هایی به سبک دوره ی ویکتوریا در شهرها به چشم می خورد. در شهرها و شهرک های بزرگ، صندوق های پستی «طلایی» رنگ به چشم می خورد که مخصوص ارسال نامه های اکسپرس هستند. با وجود این، صندوق های پستی در مناطق دورافتاده و روستاها به ندرت یافت می شود و ممکن است مجبور شوید محموله ی پستی خود را به اداره یا آژانس پستی ببرید. در سال 1997، صندوق های پستی مخصوص بابانوئل در اداره های پستی نصب شده تا کار جداسازی نامه های بابانوئل از بقیه ی نامه ها تسهیل کند - کارمندان اداره ی پست در اوقات فراغت خود به این نامه ها پاسخ می دهند (چه کسی گفته است که مسؤولان اداره ی پست دل ندارند؟). در شهرهای اصلی و محدوده ی کلان شهرها توزیع نامه یک بار در روز و از دوشنبه تا جمعه صورت می گیرد، در حالی که در مناطق دورافتاده ممکن است توزیع نامه فقط هفته ای یک بار صورت گیرد (اخیراً در برخی از مناطق توزیع نامه دوبار در هفته صورت می گیرد). در مناطق دورافتاده، ممکن است توزیع نامه تحت تأثیر شرایط آب و هوایی قرار گیرد زیرا نامه ها معمولاً از طریق هوایی ارسال می شوند. در شهرهای دورافتاده معمولاً باید شخصاً به اداره یا آژانس پستی محلی رجوع کنید و مرسوله ی خود را تحویل بگیرید. در هیچ منطقه ای از استرالیا توزیع نامه در تعطیلات آخر هفته صورت نمی گیرد.
در سال های اخیر توزیع بسته های پستی و خدمات پیک به بخش خصوصی واگذار شده است، اگرچه حق توزیع نامه ها و بسته هایی که حداکثر 250 گرم وزن دارند منحصراً در اختیار AP است. مؤسسات خصوصی باید برای ارسال یک نامه ی معمولی و استاندارد حداقل 1/80 دلار از مشتری بگیرند که چهار برابر نرخ AP است. بازار پیک و خدمات مربوطه در استرالیا پررونق است، خصوصاً در شهرهای بزرگ که بسیاری از شرکت ها از جمله Allied Express، Ansett Courier، DHL، FedEx، Mayne Nickless و TNT خدمات پیکی داخلی و بین المللی بیست و چهار ساعته عرضه می کنند. AP خدمات پیک داخلی نیز عرضه می کند. بسیاری شرکت های دیگر (مثلاً Salmat و Streetfile) فقط توزیع محلی را مثلاً در شهری خاص بر عهده دارند. در کلان شهرها شرکت هایی مانند Mail Boxes Etc فعالیت دارند که طیف وسیعی از خدمات پستی، پیک، فاکس، تلفن و خدمات تجاری را عرضه می کنند.
اداره ی پست بروشورهای بسیاری در خصوص نرخ های پستی و خدمات خاص منتشر می کنند و به صورت رایگان در اختیار افراد قرار می دهد، که اکثر آن ها را می توانید از هر اداره ی پستی تهیه کنید. 
+ نوشته شده در  دوشنبه 29 بهمن1386ساعت 22:35  توسط جلال الدین | 
خدمات دفاتر پستی 1
پست استرالیا (AP) بیش از چهار میلیارد فقره بسته ی پستی در سال جابجا می کند (11 میلیون فقره در روز که درصد بالایی از آن را مرسولات به دردنخور از قبیل نامه های تبلیغاتی و غیره تشکیل می دهد؛ استرلیا در زمینه ی میزان مرسولات به دردنخور در جهان پیش تاز است) و از نظر هزینه، سرعت و ضریب اطمینان یکی از بهترین خدمات پستی را در جهان عرضه می کند. در سال 1994، اداره ی پست استرالیا از انحصار دولت خارج شد و به موجب آن بخش هایی از این صنعت به بخش خصوصی واگذار شد. در هر حال، پست استرالیا تا به حال بسیار موفق عمل کرده است و تجارتی بسیار سودآور و پردرآمد بوده است. بازنگری قوانین صنعت پست که در سال 1998 صورت گرفت رقابت را در این صنعت بیشتر ساخته است؛ در سال 1999 کلیه ی خدمات پستی به بخش خصوصی واگذار شد؛ این امر موجب شد بازار پست استرالیا که پیشتر در انحصار AP بود، رقابتی شود که احتمالاً موجب خواهد شد استاندارد بودن نرخ ارسال نامه (45 سنت برای سراسر استرالیا) لغو شود.
در اکثر شهرهای استرالیا اداره های پست یا آژانس های پستی فعالیت دارند (روی هم رفته تعداد آن ها بالغ بر 4000 شعبه است) و طیف وسیعی از خدمات را به مشتریان عرضه می کنند. در روستاها و شهرهای دورافتاده خدمات پستی را یکی از آژانس های پستی استرالیا که مثلاً در فروشگاه، پمپ بنزین یا کافه و رستوران مستقراست و از اداره ی پست مجوز دارد عرضه می کند و اکثر خدماتی را که اداره های اصلی پست عرضه می کنند برای مشتریان انجام می دهد. اداره ی پست استرالیا طیف وسیعی از خدمات را عرضه می کند که علاوه بر خدمات معمولی که در اکثر کشورها عرضه می شود، شامل برخی خدمات منحصر به فرد نیز هست. خدمات پست استرالیا عبارتند از: عرضه ی تمبر، تلگرام، فاکس پست، حوالجات، جیرو پست (giro Post)، پرداخت قبض، عرضه فرم درخواست گذرنامه، فروش نوشت افزار و اجناس کادویی (مثلاً در ایام کریسمس می توانید با مراجعه به فروشگاه های AP یا از طریق سفارش پستی، اجناس کادویی مورد نظر خود را خریداری کنید).
پست استرالیا نوشت افزار و لوازم اداری می فروشد (کاتالوگی در این مورد منتشر می شود) و سفارشاتی که ارزشی معادل حداقل 50 دلار داشته باشند به صورت رایگان تقریباً به هر نقطه ای از کشور ارسال می شوند. اداره ی پست استرالیا همچنین پرمراجعه کننده ترین مرکز پرداخت قبض و صورتحساب است و حدود 20 درصد از قبض های مشتریان در فروشگاه های AP پرداخت می شود. AP بیش از 130 میلیون مورد تبادلات مالی را در سال از طریق شبکه های پستی الکترونیک انجام می دهد و یکی از بزرگ ترین خدمات بانکی (جیروپست) را در کشورعرضه می کند. می توان برای خریدهای بیش از 10 دلار از کارت اعتباری استفاده کرد.
+ نوشته شده در  یکشنبه 28 بهمن1386ساعت 22:25  توسط جلال الدین | 
مسکن 2
در پی عرضه ی بالای مسکن که نتیجه ی رشد و گسترش ساختمان سازی دردهه ی 80 بود رکود شدیدی در اوایل دهه ی 90 بوجود آمد که منجر به افت قیمت خانه و کساد شدن بازار شد به نحوی که در 20 سال اخیر بی سابقه بوده و برای بسیاری از مردم موجودی منفی به جای گذاشت (به این شکل که بهای وام خانه از قیمت خانه بیشتر بود). با وجود این، در چند سال گذشته در بسیاری از مناطق قیمت ها تعدیل شده است و وضع بازار نسبت به سال های پیش در شهرهای بزرگ که املاک بزرگ و مرغوب بسیار مورد تقاضا هستند، بهتر شده است. در سال 1997، میانگین قیمت خانه در استرالیا حدود 150.000 دلار بود، اما در شهرهای بزرگ این میزان بسیار بالاتر است، به ویژه در مناطقی که به مناطق تجاری مرکز شهر دسترسی آسان دارند.
بی خانمانی مشکل بزرگی در استرالیا به شمار می رود و اجاره بهای بالا و کمبود شدید مسکن دولتی، مردم را مجبور کرده است در ماشین، کاروان، هتل خصوصی، خانه ی سیار و مهمانسرا زندگی کنند. در شهرهای بزرگ اکثریت بی خانمان ها را افرادی تشکیل می دهند که مشکلات روحی و روانی دارند و به مواد مخدر و الکل معتاد هستند، اگر چه تعداد روزافزونی از خانواده ها و افراد بیکار نیز خود را گرفتار این معضل می بینند. منازل دولتی را دولت ایالتی تأمین می کند و آن ها را در اختیار افراد کم درآمد و طبقه ی متوسط قرار می دهد (وضعیت مالی متقاضیان را بررسی می کنند)، اگر چه فهرست های انتظار طولانی دارد (بیش از 200.000 نفر در سراسر کشور) که بررسی آنها معمولاً سال ها به طول می انجامد. در سال های اخیر در نتیجه ی کاهش واگذاری منازل دولتی، مشکل بی خانمانی وخیم تر شده است.
+ نوشته شده در  یکشنبه 28 بهمن1386ساعت 22:22  توسط جلال الدین | 
مسکن 1
در اکثر شهرها و مناطق استرالیا املاک برای فروش، بسیار است، اگر چه یافتن مسکن اجاره ای مناسب به ویژه در شهرهای بزرگی مانند سیدنی و ملبورن چندان آسان نیست. در سیدنی تقاضا برای مسکن هایی که قیمت مناسب دارند بالا و عرضه کم است، اجاره بها بالاست و در آستانه ی برگزاری المپیک سال 2000 افزایش ناگهانی یافت. افرادی که در این خصوص بیشترین فشار را متحمل می شوند، گروه های کم درآمد، دانشجویان و جوانان، بیکاران، بازنشستگان و والدین مجرد هستند - برخی از آنها نیمی از درآمد خود را برای اجاره می پردازند. مسکن، معمولاً حدود 30 درصد از بودجه ی یک خانواده ی متوسط استرالیایی را به خود اختصاص می دهد که البته برای مستأجران و افرادی که می خواهند در شهرهای بزرگ خانه بخرند ممکن است این رقم به 50 درصد نیز برسد (مستأجران در مقایسه با مالکینی که قسط خانه می پردازند، بخش بیشتری از درآمد خود را به پرداخت اجاره اختصاص می دهند). حدود 18 درصد از استرالیایی ها هر ساله خانه ی خود را عوض می کنند و هر استرالیایی در طول عمر خود بطور متوسط 11 بار آدرس منزلش را تغییر می دهد.
میزان مالکیت خانه در استرالیا حدود 70 درصد است (40 درصد از آن به صورت خرید نقدی است). که این میزان مالکیت یکی از بالاترین ها در جهان و بیشتر از بریتانیا و ایالات متحده ی آمریکاست. اکثر استرالیایی ها امیدوارند که بتوانند تا 30 سالگی خانه بخرند، هر چند در سال های اخیر افراد بیشتری به اجاره نشینی روی آورده اند و بسیاری از افراد زیر 35 سال، به کلی از خرید خانه نامید شده اند. استرالیا جامعه ای بسیار شهری است که بیش از 70 درصد از جمعیت آن در شهرهای بزرگ زندگی می کنند که در ساحل یا نزدیک به ساحل واقع شده اند، از جمله آدلاید، بریس بین، کانبرا، داروین، ملبورن، پرت و سیدنی که همگی خصوصیات و جاذبه های منحصر به فرد دارند. فقط حدود 15 درصد از استرالیایی ها در مناطق روستایی زندگی می کنند. بسیاری از استرالیایی ها در خانه های مستقلی زندگی می کنند که در یک قطعه زمین بنا شده است. با وجود این، آپارتمان نشینی در بخش های مرکزی شهر و مناطق ساحلی متداول است. خانه های شهری نیمه مستقل (در مقابل خانه ی ییلاقی) نیز در حومه ی شهرها فراوان است.
+ نوشته شده در  شنبه 27 بهمن1386ساعت 17:56  توسط جلال الدین | 
ورود
هنگام ورود به استرالیا باید از قسمت مهاجرت و گمرک عبور کنید، که خوشبختانه برای اکثر مردم مشکلی ایجاد نمی کند. مسؤولان مهاجر و گمرک استرالیا معمولاً مؤدب و باکفایت اند، اگر چه در تلاش جهت شناسایی قاچاقچی ها و کسانی که قصد دارند به صورت غیرقانونی در استرالیا زندگی یا کار کنند، گاهی ممکن است «کمی زیادی جدی و غیرتمند» باشند. ممکن است دریابند که ورود به استرالیا در یک روز کاری (و نه در تعطیلات آخر هفته که ادارات و بانک ها تعطیل اند) بدون دردسرتر است. اگر با کشتی به استرالیا برسید، ممکن است مسؤولان اداره ی مهاجرت و گمرک برای انجام کنترل های مربوط سوار کشتی شوند. قایق های کوچک باید در یکی از «مبادی ورود اعلام شده» (که شامل چندین بندر در سرتاسر استرالیاست) پهلو بگیرند و باید چند ساعت پیش از رسیدن به بندر، ورود خود را به اطلاع مقامات برسانند. توجه داشته باشید به غیر از مردمان کشود نیوزیلند، همه ی کسانی که می خواهند وارد استرالیا شوند، به ویزا نیاز دارند. اگر بدون ویزا وارد استرالیا شوید، از ورود شما ممانعت به عمل می آید.
+ نوشته شده در  جمعه 26 بهمن1386ساعت 9:48  توسط جلال الدین | 
ویزاها و مجوزها 3
مقیمان دائم خارجی استرالیا، در مقایسه با شهروندان استرالیایی نمی توانند آزادانه و هرگاه که مایل باشند استرالیا را ترک کنند یا در این کشور حضور یابند. در سه سال اول ورود به استرالیا، مهاجران معمولاً مجازند که به دلخواه خود به این کشور آمدوشد کنند. پس از سه سال، چناچه مهاجری نخواهد تقاضای تابعیت استرالیا نماید، باید پیش از ترک این کشور برای اخذ «ویزای بازگشت افراد مقیم» (RRV) در خواست دهد. اعطای ویزا نیز به این که متقاضی طی سه سال گذشته چه مدت در استرالیا بوده است بستگی دارد. این ویزا به متقاضی اجازه می دهد بازگشت خود را به استرالیا حداکثر سه سال به تعویق اندازد، پس از این مدت مجوز اقامت دائم لغو می شود.
RRV قابل تمدید نیست. اگر مدت آن به پایان برسد باید برای RRV جدید تقاضا دهید؛ مدت زمانی که ظرف سه سال پیش از تقاضای تمدید RRV در استرالیا گذرانده اید، تعیین می کند که آیا شما برای اخذ ویزای جدید واجد شرایط هستید یا خیر، و اگر هستید، چه نوع ویزایی می توانید بگیرید. مثلاً در صورتی که طی 5 سال آخر به مدت حداقل 2 سال در استرالیا زندگی کرده باشید، احتمالاً برای اخذ RRV واجد شرایط خواهید بود و طبق این ویزا شما اجازه خواهید داشت به مدت حداکثر 5 سال در خارج از استرالیا بمانید. اگر در سه سال آخر به مدت کمتر از 12 ماه ساکن این کشور بوده اید، به هیچ وجه واجد شرایط دریافت ویزای جدید نخواهید بود. اگر دقیقاً پیش از انقضای مدت ویزایتان به استرالیا بازگردید، برای آن که واجد شرایط اخذ RRV شوید، باید به مدت حداقل 12 ماه در این کشور بمانید. گفتنی است که فقط یک بار مجاز خواهید بود به واسطه ی وضعیتی اضطراری، طی این دوره استرالیا را ترک کنید.
توجه داشته باشید که اطلاعات ارائه شده در این پست، فقط درحکم راهنمایی است و قوانین و مقررات مربوط به ویزا مرتباً در حال تغییر است. پیش از تنظیم تقاضانامه ی ویزا، در خصوص جدیدترین مقررات از دفاتر سیاسی استرلیا اطلاعات کسب و در صورت لزوم با افراد مجرب مشورت کنید.
+ نوشته شده در  شنبه 20 بهمن1386ساعت 5:4  توسط جلال الدین | 
ویزاها و مجوزها 2
    توجه داشته باشید که تقاضا برای مهاجرت به استرالیا بسیار و شرایط آن از شرایط مهاجرت به ایالات متحده امریکا، کانادا، نیوزیلند یا آفریقای جنوبی بسیار دشوارتر است و تقاضاهای بیشماری برای مهاجرت به استرالیا، مورد قبول واقع نشده اند (در واقع، قوانین به گونه ای وضع شده اند که به نظر می رسد مسؤولین امر به جای پذیرش مهاجران قصد دارند از ورود آنها ممانعت به عمل آورند). اخذ ویزا برای مهاجران مستقل روز به روز دشوارتر و برای مهاجرانی که به زبان انگلیسی تسلط کامل ندارند نیز بسیار دشوارتر (یا غیر ممکن) می شود. دفاتر سیاسی استرالیا سالانه به پرسش های بیش از یک میلیون مراجعه کننده پاسخ می دهند و 400.000 تقاضانامه دریافت می کنند که از این میان حدود 70.000 مهاجر پذیرفته می شوند. بیش از نیمی از پذیرفته شدگان، خویشاوندی در استرالیا دارند، حدود 25 درصد کارگران ماهر یا متخصصین و 15 تا 20 درصد پناهنده هستند.
درخواست برای اخذ ویزای مهاجرت (سکونت دائمی) برای متقاضیان، وقت گیر، گیج کننده، دشوار و پرهزینه است و موجب شده افراد بسیاری به کار مشاوره ی مهاجرت روی بیاورند و نیز هزاران کارمند دولتی به کار رسیدگی به این تقاضانامه ها اشتغال داشته باشند. دولت استرالیا قوانین را دائماً تغییر می دهد و گاهی قوانین جدید را در تقاضانامه هایی که قبلاً تنظیم شده اما مورد رسیدگی قرار نگرفته اند اعمال می کند. پیش از تنظیم تقاضانامه، آخرین قوانین و ضوابط تقاضانامه ی ویزا را بررسی کنید. توجه داشته باشید حتی زمانی که شرایط و ضوابط جدیدی اعمال می شود، ممکن است ماه ها یا حتی سال ها جهت تصویب عرضه نشوند و حتی پس از آن که مجلس نمایندگان این قوانین را تصویب کرد، ممکن است مجلس سنای پارلمان استرالیا آن ها را نپذیرد (همان گونه که در سال 1996 اتفاق افتاد). هزینه ی اخذ ویزای مهاجرت بالاست و قابل استرداد نیست، بنابراین پیش از تنظیم تقاضانامه، باید مطمئن شوید که شانس بسیاری برای پذیرفته شدن دارید (در غیر این صورت بهتر است پول خود را صرف خرید بلیت بخت آزمایی کنید!). گفتنی است که در سال های اخیر یک دوره ی انتظار دو ساله تعیین شده است که اکثر مهاجران باید پیش از درخواست برای برخورداری از مزایای تأمین اجتماعی این دوره را بگذرانند و این مسئله باعث شده است که بسیاری از مهاجران بیکار، تهی دست و بی خانمان شوند (به ویژه مهاجران فقیر کشورهای جهان سوم).
+ نوشته شده در  جمعه 19 بهمن1386ساعت 5:39  توسط جلال الدین | 
ویزاها و مجوزها 1

پیش از هر گونه برنامه ریزی برای زندگی و کار در استرلیا (یا حتی سفر به این کشور) باید اطمینان حاصل کنید که ویزای مناسب دارید، در غیر این صورت اجازه ی ورود به استرالیا را نخواهید داشت. به استثنای شهروندان نیوزیلند، هر کس مایل باشد برای سیاحت یا به هر منظور دیگری به استرالیا سفر کند، به ویزا نیاز دارد. استرالیا کشور مهاجران است و فقط 1/5 درصد جمعیت آن بومی هستند؛ همه ی افراد دیگر یا مهاجر و یا از نسل مهاجران هستند. پس از جنگ جهانی دوم، استرالیا سیاست مهاجرت انبوه را اتخاذ کرد و تقریباً کلیه ی متقاضیان مهاجرت را می پذیرفت. حتی به مهاجرانی که برای مخارج سفر خود به استرالیا، مبلغ ناچیزی (مثلاً 10 پوند) در اختیار داشتند، کمک هزینه ی سفر اعطا کرد. با وجود این، سیاست مهاجرت از آن زمان تا کنون، بسیار تغییر یافته است و در حال حاضر شرایط ورود به استرالیا برای مهاجران مستقل (کسانی که خویشاوندی در استرالیا ندارند) بسیار دشوار است. در دهه ی 60، استرالیا 140.000 مهاجر در سال می پذیرفت (حداکثر آن 172.000 نفر در سال 1968بود)، اما در سال های اخیر سهمیه ی اختصاص یافته بطور قابل ملاحظه ای کاهش یافته است (تقریباً 68.00 نفر در سال های 1997 و 98). با وجود این، در سال 1998 نگرانی های شدیدی به وجود آمد مبنی بر اینکه سهمیه ها در حال حاضر بسیار کم است. به ویژه سهمیه ی مهاجران ماهر و این مسئله ممکن است اثرات زیانباری بر رشد اقتصادی داشته باشد.

در استرالیا مهاجرت موضوع بسیار حساسی است، در این کشور اکثریت مردم با مهاجرت انبوه مخالفند (اگر چه بسیاری نیز معتقدند که مهاجرت فواید بسیاری دارد و باعث رشد اقتصادی این کشور می شود). سالانه، مهاجران میلیاردها دلار به استرالیا می آورند و در این کشور مهاجرت، سومین منبع عظیم کسب ارز خارجی پس از صنعت گردشگری و کشاورزی است، البته صرف نظر از ثروت هایی که مهاجران خلق می کنند. با وجود این، همه ی مردم از مهاجران استقبال نمی کنند و مسائلی مانند شلوغی بیش از حد، تراکم جمعیت و حفاظت از محیط زیست، فرهنگ و اقتصاد استرالیا دلایلی هستند که مخالفان مهاجرت انبوه به آن ها استناد می کنند. علی رغم وسعت استرالیا، این کشور جمعیت نسبتاً کمی (حدود 18 میلیون نفر) دارد و بسیاری از استرالیایی ها به واسطه ی فقدان زمین های حاصل خیز، کمبود آب و شلوغی شهرها، این کشور را پرجمعیت می دانند.

بسیاری از استرالیایی ها تصور می کنند که مهاجران باری بر دوش اقتصاد این کشور هستند و فرصت های شغلی را از استرالیایی های «واقعی» می گیرند؛ این نگرش در سال های اخیر بیشتر مورد توجه قرار گرفته است (تحت تأثیر میزان بالای بیکاری و تحریک احساسات ضد مهاجرت از سوی Pauline Hanson و حزب موسوم به One Nation Party). نژاد مهاجران نیز مسئله ی پردردسری است و اگر چه نژاد و منشأ قومی در پذیرش مهاجر رسماً تأثیرگذار نیست، تقریباً نیمی از استرالیایی ها معتقدند تعداد مهاجرانی که این کشور از آسیا می پذیرد بسیار زیاد است و برخی نیز نسبت به کاهش پذیرش مهاجر از خاورمیانه ابراز تمایل می کنند (سیاست اخیر دولت مبنی بر کاهش پذیرش مهاجر، بیشتر متوجه ساکنان آسیا، آفریقا و خاورمیانه بوده است).
+ نوشته شده در  شنبه 13 بهمن1386ساعت 6:32  توسط جلال الدین | 
شرایط کار 2

دولت ائتلافی ملی/لیبرال (که در سال 1996 به قدرت رسید) در نظر دارد بجای سیستم «پاداش»، سیستم توافقات دسته جمعی (AWAs) را به کار ببندد که حداقل شرایط کاری را تعیین می کند. طبق این توافقات معمولاً کارگران از برخی از حق و حقوق خود می گذرند (مثلاً می پذیرند که هفته ی کاری طولانی داشته باشند یا از حقوق اضافه کاری بالا چشم پوشی می کنند) و در عوض دستمزد و پاداش بیشتری دریافت می کنند. با وجود این، برخی از تحلیلگران معتقدند که تنها راه برای کاهش بیکاری در استرالیا ایجاد یک بازار کاری آزاد یا شیوه ی آمریکایی است. این مسئله به معنای حذف یا پایین آوردن حداقل دستمزد (که موجب می شود بسیاری از افراد غیر ماهر بیکار بمانند)، حذف اتحادیه ها از روند تصمیم گیری های صنعتی و کاهش کمک هزینه های دولتی (مزایای بیکاری) یا مشکل ساختن برخورداری از آن است.

در استرالیا کارگران معمولاً از حقوق خوب و مزایای جنبی بسیاری برخوردار می شوند به ویژه در مشاغل حرفه ای و اجرایی که «مزایا» بخش قابل توجهی از حقوق دریافتی را تشکیل می دهد. با وجود این، بر خلاف حقوق های نسبتاً بالا و شرایط کاری عموماً خوب، مرتباً بر کارگران استرالیایی که از مقرری خود از جمله دستمزد و شرایط، فشارهای مربوطه به محل کار، ساعات کاری طولانی و میزان زیاد کار، رفتار نامناسب مدیران، احساس عدم امنیت شغلی تعادل بین کار و زندگی خانوادگی ناراضی هستند، افزوده می شود. بسیاری از افراد بسیار سخت و برای ساعات طولانی کار می کنند و تخمین زده می شود که از هر چهار کارمند یکی بدلیل فشار مربوطه به محل کار مرخصی می گیرد.
+ نوشته شده در  جمعه 12 بهمن1386ساعت 0:34  توسط جلال الدین | 
شرایط کار 1
شرایط کار در استرالیا جزء بهترین ها در دنیای غرب است و برای اکثر مشاغل در سطح دولتی یا فدرال تعیین می شود و قانون، موضوعاتی مثل تعطیلات با حقوق رسمی و سالیانه، مرخصی طولانی مدت، طرح جبران صدمات وارده به کارگران، سلامت و امنیت شغلی، تبعیض، و حق انفصال و روند آن را تحت پوشش قرار می دهد. در استرالیا شرایط کار و دستمزدها را معمولاً بازار آزاد تعیین نمی کند بلکه طی توافقاتی بین اتحادیه ها و کارفرماها تعیین می شوند و منوط به تصویب کمیسیون ارتباطات صنعتی استرالیا هستند. مبلغی که در پایان این مذاکرات برای هر شغل یا صنعت تعیین می شود «پاداش» (award) نامیده می شود. به موجب این مذاکرات، حداقل حقوق و مبلغ اضافه پرداخت برای اضافه کاری و کار در ساعات غیر معمول تعیین می شود و مسائلی از قبیل ساعات کاری، مرخصی، مرخصی استعلاجی، حق انفصال پایان دوره ی کاری نیز تعیین می گردد. حقوق و شرایط بسیاری از کارفرماها بسیار سخاوتمندانه تر از حداقل قانونی است که برای آن صنعت تعیین شده است. کارگران در استرالیا تحت پوشش سیستم وسیع (رفاه) امنیتی اجتماعی دولت فدرال نیز قرار می گیرند که شامل طرح بازنشستگی، مزایای بیکاری، کمک هزینه های ناتوانی و بیماری، و مزایای عائله مند است. از اواسط دهه ی 80 تا سال 1996، دستمزد در شرایط کاری بر اساس قیمت های سال 1983 و قرارداد درآمد منعقد شده بین دولت کارگری و اتحادیه ها تعیین می شد که به موجب آن حقوق و شرایط پایه برای اکثر کارگران طی توافق جمعی تعیین می شد. نتیجه ی مباحثات صنعتی در استرالیا معمولاً با داوری تعیین می شود و طرفین توافق می کنند تا با سیستم نهایی کمیسیون و شورایی موافقت کنند که بالاترین مقام قانونی در سیستم صنعتی استرالیا است. در سال های اخیر، بسیاری از صنایع و تجارت ها ترجیح داده اند که بجای توافقات دسته جمعی، با خود کارگران به صورت انفرادی و یا با گروه هایی از آنان به توافق برسند؛ این امر موجب شده است قدرت سنتی اتحادیه های کارگری در محل کار از بین برود. ادامه این مطلب در پست بعدی...
+ نوشته شده در  چهارشنبه 10 بهمن1386ساعت 23:28  توسط جلال الدین | 
یک سال گذشت
دیروز سالگرد فوت پدربزرگم بود. برای شادی روحش یک فاتحه بخونید. ممنون
+ نوشته شده در  شنبه 6 بهمن1386ساعت 16:29  توسط جلال الدین | 
اخلاق کاری

استرالیایی ها به داشتن سیستم کاری منظم معروف نیستند («sickies»- روزهایی که فرد بدون دلیل سرکار نمی رود- در ابعاد گسترده به چشم می خورد) و میزان تولید در صنعت استرالیا کم است. با وجود این، استرالیایی ها معتقد به کار سخت (و تفریح فراوان) هستند وعموماً به سختی و کارآمدی کارگران در کشورهای غربی دیگر کار می کنند. فریب غیر رسمی بودن محیط کار یا لباس در بسیاری ار شرکت ها را نخورید چرا که ممکن است کارفرماهای استرالیایی هنگامی که پای مسائل جدی در میان است بسیار بی رحم باشند. اگر چه ساعات کاری معمول برای اکثر حقوق بگیران فقط 35 تا 40 ساعت است اضافه کاری معمول است و برای کارمندان مزیتی محسوب می شود. دوازده ساعت کار در روز در بین کارمندان حرفه ای و مدیران نامعقول نیست. در حقیقت هر چه بیشترپله های ترقی را بپیمایید، از شما انتظار کار بیشتری می رود (از پا افتادن مدیران و مسئولین اجرایی متداول است). اخراج و کاهش هزینه در سال های اخیر باعث افزایش فشار روی کارمندان پشت میز نشین شده است که بسیاری از آنها در حال حاضر بجای چند کارمند کار می کنند. نارضایتی شغلی در استرالیا شایع است ویک بررسی نشان می دهد که بیش از 60 درصد از کارمندان تمایل به یافتن شغلی جدید دارند (باور نکردنی است!).
+ نوشته شده در  پنجشنبه 4 بهمن1386ساعت 5:19  توسط جلال الدین |