استرالیایی ها به تماشای تلویزیون بسیار علاقمندند و در اکثر منازل یک تلویزیون رنگی موجود است (بیش از نیمی از خانواده ها بیش از دو تلویزیون دارند). 80 درصد از خانواده ها دستگاه ویدئو نیز دارند که تنبلی را بین استرالیایی ها فراگیرتر کرده است. کودکان استرالیایی حدود یک سوم از اوقات فراغتشان را صرف تماشای تلویزیون می کنند (مانند اکثر کشورهای غربی) که به دلیل برنامه های چرند و بی محتوا، ترویج خشونت و برنامه های خلاف عفت عمومی که به آموزش و تربیت کودکان آسیب می رساند، این امر مورد انتقاد قرار گرفته است. در منازلی که تلویزیون فرمانروای بی رقیب محسوب می شود، این «جعبه ی بی خرد» بر اطفال بیش از والدین نفوذ دارد. علی رغم کیفیت پایین برخی برنامه ها در استرالیا، بعضی از بهترین و جالب ترین آگهی های بازرگانی در این کشور ساخته می شود (تعجبی ندارد، چرا که هزینه ی ساخت برخی از آگهی های بازرگانی بسیار بیش از هزینه ای است که صرف ساخت بسیاری از برنامه های تلویزیونی می شود). برای استفاده از رادیو یا تلویزیون نیازی به خرید مجوز نیست (درسال 1974 قانون خرید مجوز لغو شد)، بنابراین دست کم استفاده از این مهملات رایگان است!

فهرست برنامه های تلویزیونی در روزنامه ها (روزنامه های شنبه فهرست برنامه های روز یکشنبه را نیز درج می کنند) و مجلات هفتگی مانند TV Week منتشر می شود؛ این مجلات راهنما در نسخه های مخصوص برای هر حوزه یا ایالت منتشر می شوند (به دلیل اختلاف زمانی بین ایالات). بسیاری از روزنامه هایی که در روزهای شنبه و یکشنبه منتشر می شوند نیز حاوی نسخه ای رایگان از راهنمای برنامه های تلویزیون هستند. با وجود این، فهرست برنامه های تلویزیون کابلی به ندرت در نشریات درج می شود. همراه با نسخه ی آخر هفته ی روزنامه های اصلی نیز راهنمای برنامه های رادیویی و تلویزیونی به صورت رایگان در اختیار افراد قرار می گیرد. از طریق تله تکست نیز می توان از چگونگی و زمان پخش برنامه های تلویزیونی آگاه شد. توجه داشته باشید که به علت اختلافات زمانی بین ایالات، برنامه های سراسری بسته به محل زندگی شما، در ساعات متفاوت پخش می شوند.