آموزش تمام وقت از 6 تا 16 سالگی اجباری است و در نیو ساوث ولز، آموزش تمام وقت بیش از 100 سال است که اجباری شده است. حدود 75 درصد از دانش آموزان، دوره ی 12 ساله را به پایان می رسانند، گر چه این آمار بسته به ناحیه یا ایالت مورد نظر متغیر است. تحصیلات ابتدایی، شش یا هفت سال و تا 12 یا 13 سالگی و تحصیلات متوسطه پنج یا شش سال تا حدود 18 سالگی به طول می انجامد که در مجموع 12 سال می شود. مسئولان امر، دانش آموزان را تشویق می کنند دوران 12 ساله ی تحصیلات را (که تا حدود 18 سالگی است) به پایان برسانند، گر چه این امر ممکن است به وضعیت و بازار کار محلی بستگی داشته باشد. در سال های اخیر، دولت برای جوانان مستمری بیکاری در نظر گرفته است تا آنان را تشویق کند به جای ترک تحصیل یا جستجوی بیهوده برای کار، در مدارس بمانند و به تحصیلات خود ادامه دهند. این امر موجب شده است دبیرستان ها پرازدحام و کلاس ها مملو از دانش آموزانی شود که علاقه ای به تحصیل ندارند. دولت فدرال در نظر دارد به جای کنکور ورودی، دوره ی تحصیلی 12 ساله ی پیش از ورود به دانشگاه را به 13 سال افزایش دهند یا به سال های تحصیل در دانشگاه جهت آمادگی و گذراندن دروس پیش نیاز، یک سال بیافزاید؛ این پیشنهاد به این منظور مطرح شده است که استرالیا را از نظر علمی با کشورهای اروپایی و آمریکایی در یک سطح قرار دهد و از فشار روحی وارد بر دانش آموزان سال آخر بکاهد.

در استرالیا مسئولیت آموزش و پرورش عمدتاً برعهده ی دولت های ایالتی و منطقه ای است که هر کدام نظام آموزشی خاص خود را دارند. استرالیا حدود 10,000 مدرسه ی ابتدایی و دبیرستان دارد که نزدیک به 30 درصد آن ها خصوصی هستند (بیشتر آن ها وابسته به کلیسای کاتولیک و تعدادی نیز مدارس وابسته به کلیسای انگلستان و سایر مدارس خصوصی و مذهبی هستند). بجز چند دبیرستان شبانه روزی، اکثر مدارس دولتی، روزانه و مختلط هستند. مدارس خصوصی هم روزانه و هم شبانه می باشند که بیشتر آن ها خصوصاً در مقطع دبیرستان غیرمختلط هستند. اصولاً چنین تصور می شود که مدارس خصوصی در مقایسه با مدارس دولتی بهترند، هر چند بین بهترین مدارس دولتی و مدارس خصوصی تفاوت چندانی به چشم نمی خورد. با وجود این، بدترین مدارس خصوصی باز هم از بدترین مدارس دولتی فرسنگ ها جلوترند و احتمال بیکاری آن دسته از دانش آموزان مدارس دولتی که ترک تحصیل می کنند بسیار بیشتر از بیکاری همتایان خود درمدارس خصوصی است. امکان انتخاب مدرسه ی دولتی و خصوصی محلی، بسته به محل اقامت شما بسیار متفاوت است.

تحصیل در مدارس دولتی رایگان است، هر چند والدین برای تهیه ی کتاب های درسی، اونیفورم، گردش، جشن فارغ التحصیلی و برنامه های خاص ملزم به پرداخت هزینه هستند. بخشی از بودجه ی مدارس مستقل (خصوصی) را نیز دولت تأمین می کند، گر چه این مدارس شهریه نیز دریافت می کنند و شهریه ی برخی از آن ها بسیار بالاست. پذیرش کودکان خارجی در مدرسه ی دولتی به نوع و مدت اقامت والدین آنها بستگی دارد و ممکن است اجازه ی حضوردر این مدارس را نداشته باشند. بجز افرادی که با پرداخت شهریه در مدارس خصوصی تحصیل می کنند و پانسیون هستند، فقط اتباع پاپوای نیو گینه و برخی از ایالات اقیانوس آرام جنوبی می توانند برای تحصیل در دبیرستان های مقدماتی دولتی استرالیا درخواست دهند. دانش آموزان مقطع دبیرستان از هر ملیتی که باشند می توانند درمدارس دولتی و خصوصی ثبت نام کنند اما باید شهریه ی کامل را (که شهریه ی دانش آموزان خارجی نامیده می شود) بپردازند.

از نظر قانونی، والدین وظیفه ندارند فرزندانشان را برای تحصیل به مدرسه بفرستند و ممکن است خودشان به آنها آموزش دهند و یا برای اینکار معلم خصوصی استخدام کنند (پیش بینی می شود در آینده، معلمان بتوانند از منازل و با استفاده از شبکه ی اینترنت، دانش آموزان خود را تقریباً به صورت خصوصی آموزش دهند). در ویکتوریا حتی لازم نیست والدین، وزارت آموزش و پرورش را از تصمیم خود آگاه کنند. والدینی که در منزل به فرزندانشان آموزش می دهند لازم نیست واجد شرایط آموزگاری باشند، اما باید مسئول آموزش و پرورش را متقاعد کنند که فرزندشان از آموزش تمام وقت مناسب با سنش بهره مند می شود(آنها این مورد را بررسی می کنند و ممکن است از فرزندتان امتحان بگیرند).