زندگی در استرالیا زیباست اگر...

حمل و نقل عمومی

auslife — Mon, 11 Aug 2008 00:50:39 GMT

در استرالیا سیستم حمل و نقل عمومی در نواحی و شهرک های مختلف، متفاوت است. می توان گفت که در اکثر شهرک های بزرگ، سیستم حمل و نقل عمومی، خوب یا عالی و نسبتاً ارزان است، اگر چه در برخی حومه ها و نواحی، کیفیت سیستم حمل و نقل عمومی پایین است. اکثر شهرهای استرالیا شبکه ی راه آهن حومه ای نسبتاً محدودی دارند و بسیاری از نواحی، راه آهن ندارند که این امر یکی از دلایل وابستگی بسیاری از مردم استرالیا به اتومبیل هایشان است (فقط آمریکاییان بیش از استرالیایی ها به اتومبیل هایشان وابسته اند). با وجود این، داشتن اتومبیل در استرالیا همیشه هم واجب نیست، به ویژه چناچه در شهر زندگی می کنید (زیرا یافتن جای پارک غالباً غیر ممکن است). از سوی دیگر، اگر در روستا یا حومه ای زندگی می کنید که از راه آهن یا ایستگاه اتوبوس و مسیرهای اتوبوس رو دور است، معمولاً داشتن وسیله ی نقلیه ی شخصی ضروری است. در روزهای یکشنبه و احتمالاً دوشنبه در اکثر نواحی تعداد اتوبوس ها و قطارها بسیار کم است.

بالاخره گرفتمش

auslife — Sun, 27 Jul 2008 05:15:44 GMT

امروز خیلی خوشحالم، چون بالاخره بعد از چند ماه انتظار تونستم یک گواهینامه رانندگی بگیرم. من از دو سه ماه پیش برای گرفتن یک گواهینامه L اقدام کردم ولی هر دفعه که به اداره ی راهنمایی و رانندگی یا همون RTA خودمون!!! رفتم با یه مشکلی روبرو می شدم «عموماً در مورد ID بود». ولی بالاخره بعد از سه ماه تو کف موندن! تونستم بگیرمش.

تو استرالیا گرفتن یک گواهینامه ی رانندگی تکمیل چند مرحله داره که این مراحل حداقل 4 سال طول می کشه.

در مرحله ی اول، اشخاص بالای 16 سال می تونن با در دست داشتن مدارک شناسایی شون برند به اداره و یک امتحان کتبی (البته بوسیله ی کامپیوتر) در مورد قوانین و مقررات بدهند، و یک گواهینامه ی Learner بگیرند. این گواهینامه به این معنی که شخص به مدت حداقل 1 سال با کسی که گواهینامه ی تکمیل داره باید رانندگی کنه و در این یک سال حداقل 120 ساعت پشت فرمان ماشین نشسته باشه.

در مرحله ی دوم هم بعد از اینکه دوره ی یک ساله ی L را گذروند باید یک امتحان عملی (رانندگی) بده که در صورت قبولی یک گواهینامه ی Provisional 1 می گیره. تو این مرحله دیگه شخص می تونه به تنهایی رانندگی بکنه. گواهینامه ی P1 را هم باید به مدت حداقل یک سال داشته باشیم.

بعد از یک سال دوباره یک امتحان کتبی در مورد خطرات در حین رانندگی میده که بعد از قبول شدن یک گواهینامه ی P2 می گیره، که باید این گواهینامه رو برای حداقل 2 سال داشته باشه.

بعد از این 2 سال دوباره یک امتحان کتبی دیگه و بعدش هم یک گواهینامه ی Full.

من هم تازه مرحله ی اول رو شروع کردم. البته من گواهینامه رو بیشتر بخاطر این گرفتم که به عنوان یک مدرک شناسایی خیلی معتبره، اسم، سال تولد و آدرس منزل تو کارت درج شده و همچنین عکس دار هم هست.

روز جهانی جوانان 2008-سیدنی

auslife — Sat, 19 Jul 2008 05:55:12 GMT

روز جهانی جوانان بزرگترین اتفاق در دنیاست که امسال در سیدنی و از روز سه شنبه 15 جولای تا یکشنبه 20 جولای برگزار می شود.

روز جهانی جوانان توسط کلیسای کاتولیک ترتیب داده شده، در این روز جوانان از تمام نقاط دنیا جمع می شوند و این روز را جشن می گیرند و در مورد قویتر کردن ایمانشان آموزش می بینند.

روز جهانی جوانان بزرگترین اتفاقی است که تا بحال استرالیا میزبانی کرده است. این روز بیش از 125,000 بازدیدکننده ی خارجی را جذب کرده است. (بیشتر از المپیک 2000).

این اولین بازدید پاپ بندیکت شانزدهم از استرالیاست.

در طول تجربه ی روز جهانی جوانان، جوانان از تمام کشورها برای ایمان، ملاقات و تجربه ای برای عشق به خدا زیارتی ترتیب می بینند.

روز جهانی جوانان یک دعوت، از طرف پاپ برای تمامی جوانان دنیاست تا عقیده ی خود را در مورد موضوع های بخصوص جشن بگیرند. ورود تمامی جوانان آزاد است.

پراکندگی زائران:

استرالیا 100,000 نفر (40,000 نفر از سیدنی)، اروپا 54,000 نفر، آمریکای شمالی 27,000 نفر، اقیانوسیه 10,000 نفر، آسیا 10,000 نفر، آمریکای مرکزی 8,000 نفر، نیوزیلند 4,000 نفر، آمریکای جنوبی 4,000 نفر، آفریقا 4,000 نفر.

من هم به همین مناسبت روز پنجشنبه رفتم سیدنی. سیدنی با سیدنی روزهای قبل فرق می کرد، خیلی شلوغ شده بود، پیاده روها و خیابون ها پر شده بود از آدم، دقیقاً مثل تاسوعا و عاشورای خودمون. زائران با گرفتن پرچم کشورشون در گروه های مختلف در داخل شهر می گشتند، و بعضی گروه ها در پارک ها با موسیقی و رقصیدن و آواز خوندن به زبون خودشون فکر کنم در حال عبادت بودند. خیلی از خیابون ها و پارک ها رو بسته بودند، اون روز پاپ در منطقه Barangaroo سخنرانی داشت من هم می خواستم که در سخنرانی شرکت کنم ولی چون یک قرار ملاقات داشتم باید برمی گشتم، البته اگر هم می موندم نمی تونستم شرکت کنم، چون از قبل باید بلیط می گرفتم.

تحصیلات

auslife — Sat, 12 Jul 2008 07:18:18 GMT

مؤسسات آموزش استرالیا به طور کلی شهرت جهانی دارند، خصوصاً دانشگاه ها و کالج های آموزش عالی که سالانه بیش از 50,000 دانشجوی خارجی از سرتاسر جهان می پذیرند (علاوه بر این 100,000 دانشجوی خارجی دیگر نیز در هنرستان های فنی، کالج های انگلیسی زبان و سایر مدارس مشغول تحصیل هستند). مدارس استرالیا از استاندارد آموزشی بالا و کیفیت علمی خوبی برخوردارند و سابقه ی موفقیت های علمی و آموزشی در این کشور درخشان است. بررسی های جهانی نشان می دهد سطح علمی و امتیاز دانش آموزان استرالیا (در مقایسه با اکثر کشورهای اروپایی) در ریاضیات و علوم بسیار بالاست اما نسبت به برخی از کشورهای آسیایی در سطح پایین تری قرار دارد.

رادیو و تلویزیون

auslife — Mon, 21 Apr 2008 08:10:18 GMT

تلویزیون استرالیا (که آن را «تنگ برقی ماهی» نیز می نامند) یکی از بهترین تلویزیون های دنیا و برنامه های آن بسیار مطلوب تر از چرندیاتی است که در بسیاری از کشورهای دیگر عرضه می گردد. برای مثال کیفیت برنامه های تلویزیونی استرالیا بهتر از آمریکاست (در واقع برنامه های تلویزیونی هر کشوری از آمریکا بهتر است) اما به خوبی برنامه های تلویزیونی انگلستان نیست. با وجود این، بیش از نیمی از برنامه ها از انگلستان و ایالات متحده ی آمریکا خریداری می شود. بخش عظیمی از برنامه های محلی به برنامه های ورزشی، سریال، برنامه هایی پیرامون مسائل روز و مسابقات تلویزیونی محدود می شود. تلویزیون رایگان مشتمل بر ایستگاه های دولتی و خصوصی است. علاوه بر تلویزیون رایگان، تلویزیون کابلی (آبونمان) نیز در اکثر شهرهای بزرگ در دسترس است و برنامه های تلویزیون ماهواره ای نیز در سرار کشور و مناطق دورافتاده دریافت می شود. تلویزیون شبکه ای (Web TV) در سال 1998 به بازار عرضه شد؛ با استفاده از این سیستم، مصرف کنندگان می توانند با خرید دستگاهی به قیمت حدوداً 200 دلار که مجهز به مودم است، بدون نیاز به کامپیوتر به اینترنت متصل شوند و با استفاده از دستگاه دکودر (رمزگشا) تلویزیون کابلی، برنامه های مورد علاقه ی خود را ببینند؛ این دستگاه به درایو سی دی-رام (برای بازی های کامپیوتری) نیز مجهز است. با استفاده از تلویزیون دیجیتالی که در سال 2000 به بازار عرضه شد، می توان صدها کانال را از طریق ماهواره و کابل دریافت کرد. رادیوی استرالیا شامل ایستگاه دولتی ABC و تعدادی ایستگاه های تجاری است و برنامه های آن به طور کلی بسیار خوب است.

تلفن

auslife — Tue, 08 Apr 2008 06:42:18 GMT

تقریباً همه ی خانه های استرالیا (حدود 97 درصد آن ها) مجهز به خط تلفن هستند و استرالیا یکی از کشورهایی است که بیشترین تعداد سرانه ی تلفن همراه را در جهان دارد. به علت وسعت استرالیا مسأله ی مخابرات همیشه در اولویت قرار داشته است و امروزه این کشور با به کار گیری جدیدترین فن آوری دیجیتالی، کابل چند منظوره، فیبر نوری و سیستم های ماهواره ای یکی از بالاترین استانداردهای مخابرات را در جهان دارد. در نواحی روستایی و مناطق دورافتاده مخابره بوسیله ی بی سیم و رادیو صورت می گیرد و در آینده ساکنین این مناطق ارتباطات خود را از طریق خطوط ماهواره ای برقرار خواهند کرد و از همان خدمات موجود در شهرها بهره مند خواهند شد. درمناطق دورافتاده، کیوسک های تلفن خورشیدی نیز قرار دارند که از جریان برق بی نیازند. در سال 1997 مخابرات استرالیا به بخش خصوصی واگذار شد و در حال حاضر مشترکان می توانند از بین شرکت هایی که در اکثر مناطق و شهرهای بزرگ فعالیت می کنند یکی را انتخاب کنند. به واسطه ی پیشرفت های اخیر در تکنولوژی، این امکان وجود دارد که به زودی شماره ی واحدی برای منزل، اداره و تلفن همراه خود داشته باشید.

صنعت مخابرات استرالیا تحت نظارت شرکت Austel قرار دارد و بخش ویژه ای به شکایات رسیدگی می کند. این بخش فقط زمانی به حل و فصل مشکلات مربوط به مخابرات اقدام می کند که مشترکان نتوانند مسائل خود را مستقیماً با شرکت مربوطه حل و فصل کنند.

توجه داشته باشید که در چند سال اخیر، استرالیا سیستم شماره گذاری جدیدی عرضه کرده است و از نوامبر سال 1998 کلیه شماره تلفن ها از شماره اشتراک هشت رقمی و یک کد محلی دو رقمی تشکیل شده اند. مثلاً از آگوست سال 1997 کلیه ی کدهای 06 ناحیه (از جمله شهر کانبرا-ACT) به 02 تغییر یافت و به پیش شماره های 7 رقمی، یک 6 اضافه شد.

13 بدر

auslife — Tue, 01 Apr 2008 03:40:18 GMT

چند روز پیش توی یک روزنامه ی فارسی زبان دیدم که مطلبی نوشته بود به این مضمون: ایرانیها ۱۳ بدر رو در Olympic Park جشن گرفته اند، و از مردم دعوت کرده بود که به جمعشون بپیوندند. امروز هم ۱۳ فروردینه، ولی تو Olympic Park خبری نیست، بخاطر اینکه ۱۳ بدر روز یکشنبه (۱۱ فروردین) جشن گرفته شده بود، توی یک روز تعطیل. الآن من هم اینجا نشستم و دارم سماق می مکم.

بازگشت

auslife — Tue, 01 Apr 2008 03:32:18 GMT

بالاخره ما هم به سر منزل مقصودمون رسیدیم. به استرالیا. به از این همه مطلب که در مورد استرالیا نوشتم (که می تونیم از اونها به عنوان کار تئوری یاد کنیم) حالا خودم تو استرالیا هستم (کار عملی).

از اینکه تو این مدت وبلاگو آپ نکردم عذرخواهی می کنم، خیلی از دوستان که مشتاق خوندن وبلاگ من هستن هر روز به من پیغام می دادن تا من وبلاگو آپ کنم. چند مدت به اینترنت دسترسی نداشتم، البته الآن هم دسترسیه من محدوده، ولی سعی می کنم وبلاگو زود زود آپ کنم.

خدمات دفاتر پستی 2

auslife — Mon, 18 Feb 2008 19:05:03 GMT

رنگ صندوق پست در استرالیا قرمز با یک خط سفید است و صندوق پستی منازل و ادارات (که پستچی نامه های رسیده را درون آن می اندازد) شبیه به سطل آشغال است، اگرچه هنوز صندوق هایی به سبک دوره ی ویکتوریا در شهرها به چشم می خورد. در شهرها و شهرک های بزرگ، صندوق های پستی «طلایی» رنگ به چشم می خورد که مخصوص ارسال نامه های اکسپرس هستند. با وجود این، صندوق های پستی در مناطق دورافتاده و روستاها به ندرت یافت می شود و ممکن است مجبور شوید محموله ی پستی خود را به اداره یا آژانس پستی ببرید. در سال 1997، صندوق های پستی مخصوص بابانوئل در اداره های پستی نصب شده تا کار جداسازی نامه های بابانوئل از بقیه ی نامه ها تسهیل کند - کارمندان اداره ی پست در اوقات فراغت خود به این نامه ها پاسخ می دهند (چه کسی گفته است که مسؤولان اداره ی پست دل ندارند؟). در شهرهای اصلی و محدوده ی کلان شهرها توزیع نامه یک بار در روز و از دوشنبه تا جمعه صورت می گیرد، در حالی که در مناطق دورافتاده ممکن است توزیع نامه فقط هفته ای یک بار صورت گیرد (اخیراً در برخی از مناطق توزیع نامه دوبار در هفته صورت می گیرد). در مناطق دورافتاده، ممکن است توزیع نامه تحت تأثیر شرایط آب و هوایی قرار گیرد زیرا نامه ها معمولاً از طریق هوایی ارسال می شوند. در شهرهای دورافتاده معمولاً باید شخصاً به اداره یا آژانس پستی محلی رجوع کنید و مرسوله ی خود را تحویل بگیرید. در هیچ منطقه ای از استرالیا توزیع نامه در تعطیلات آخر هفته صورت نمی گیرد.
در سال های اخیر توزیع بسته های پستی و خدمات پیک به بخش خصوصی واگذار شده است، اگرچه حق توزیع نامه ها و بسته هایی که حداکثر 250 گرم وزن دارند منحصراً در اختیار AP است. مؤسسات خصوصی باید برای ارسال یک نامه ی معمولی و استاندارد حداقل 1/80 دلار از مشتری بگیرند که چهار برابر نرخ AP است. بازار پیک و خدمات مربوطه در استرالیا پررونق است، خصوصاً در شهرهای بزرگ که بسیاری از شرکت ها از جمله Allied Express، Ansett Courier، DHL، FedEx، Mayne Nickless و TNT خدمات پیکی داخلی و بین المللی بیست و چهار ساعته عرضه می کنند. AP خدمات پیک داخلی نیز عرضه می کند. بسیاری شرکت های دیگر (مثلاً Salmat و Streetfile) فقط توزیع محلی را مثلاً در شهری خاص بر عهده دارند. در کلان شهرها شرکت هایی مانند Mail Boxes Etc فعالیت دارند که طیف وسیعی از خدمات پستی، پیک، فاکس، تلفن و خدمات تجاری را عرضه می کنند.
اداره ی پست بروشورهای بسیاری در خصوص نرخ های پستی و خدمات خاص منتشر می کنند و به صورت رایگان در اختیار افراد قرار می دهد، که اکثر آن ها را می توانید از هر اداره ی پستی تهیه کنید.

خدمات دفاتر پستی 1

auslife — Sun, 17 Feb 2008 18:54:18 GMT

پست استرالیا (AP) بیش از چهار میلیارد فقره بسته ی پستی در سال جابجا می کند (11 میلیون فقره در روز که درصد بالایی از آن را مرسولات به دردنخور از قبیل نامه های تبلیغاتی و غیره تشکیل می دهد؛ استرلیا در زمینه ی میزان مرسولات به دردنخور در جهان پیش تاز است) و از نظر هزینه، سرعت و ضریب اطمینان یکی از بهترین خدمات پستی را در جهان عرضه می کند. در سال 1994، اداره ی پست استرالیا از انحصار دولت خارج شد و به موجب آن بخش هایی از این صنعت به بخش خصوصی واگذار شد. در هر حال، پست استرالیا تا به حال بسیار موفق عمل کرده است و تجارتی بسیار سودآور و پردرآمد بوده است. بازنگری قوانین صنعت پست که در سال 1998 صورت گرفت رقابت را در این صنعت بیشتر ساخته است؛ در سال 1999 کلیه ی خدمات پستی به بخش خصوصی واگذار شد؛ این امر موجب شد بازار پست استرالیا که پیشتر در انحصار AP بود، رقابتی شود که احتمالاً موجب خواهد شد استاندارد بودن نرخ ارسال نامه (45 سنت برای سراسر استرالیا) لغو شود.
در اکثر شهرهای استرالیا اداره های پست یا آژانس های پستی فعالیت دارند (روی هم رفته تعداد آن ها بالغ بر 4000 شعبه است) و طیف وسیعی از خدمات را به مشتریان عرضه می کنند. در روستاها و شهرهای دورافتاده خدمات پستی را یکی از آژانس های پستی استرالیا که مثلاً در فروشگاه، پمپ بنزین یا کافه و رستوران مستقراست و از اداره ی پست مجوز دارد عرضه می کند و اکثر خدماتی را که اداره های اصلی پست عرضه می کنند برای مشتریان انجام می دهد. اداره ی پست استرالیا طیف وسیعی از خدمات را عرضه می کند که علاوه بر خدمات معمولی که در اکثر کشورها عرضه می شود، شامل برخی خدمات منحصر به فرد نیز هست. خدمات پست استرالیا عبارتند از: عرضه ی تمبر، تلگرام، فاکس پست، حوالجات، جیرو پست (giro Post)، پرداخت قبض، عرضه فرم درخواست گذرنامه، فروش نوشت افزار و اجناس کادویی (مثلاً در ایام کریسمس می توانید با مراجعه به فروشگاه های AP یا از طریق سفارش پستی، اجناس کادویی مورد نظر خود را خریداری کنید).
پست استرالیا نوشت افزار و لوازم اداری می فروشد (کاتالوگی در این مورد منتشر می شود) و سفارشاتی که ارزشی معادل حداقل 50 دلار داشته باشند به صورت رایگان تقریباً به هر نقطه ای از کشور ارسال می شوند. اداره ی پست استرالیا همچنین پرمراجعه کننده ترین مرکز پرداخت قبض و صورتحساب است و حدود 20 درصد از قبض های مشتریان در فروشگاه های AP پرداخت می شود. AP بیش از 130 میلیون مورد تبادلات مالی را در سال از طریق شبکه های پستی الکترونیک انجام می دهد و یکی از بزرگ ترین خدمات بانکی (جیروپست) را در کشورعرضه می کند. می توان برای خریدهای بیش از 10 دلار از کارت اعتباری استفاده کرد.